Grenzen aan groen

Posted by on mei 11, 2013 in Geen categorie | Reageren uitgeschakeld

Grenzen aan groen

Ik voel me net een massamoordenaar. Ik heb echt mijn best gedaan ze in leven te houden, maar ze zijn allemaal dood.

Vorig jaar besloot ik te gaan composteren met een wormenbak. Wormen zijn namelijk de ideale compostmakers. Ze leven van gft-afval en maken daar een soort super pokon van. Dat leek me een mooie bijdrage aan een beter milieu.

Op internet las ik lovende verhalen over de ‘wormbox’ van Eco-Cycle. Die kon zelfs in de keuken! Handig voor mensen zonder tuin. Maar de wormbox die ik uitprobeerde heeft mijn keuken nooit gehaald. Tijgerwormen waren het, die ik erin moest ‘houden’. Ze zouden een einde maken aan mijn riekende gft-bakje op het aanrecht, maar het enige dat ze een beetje vraten was koffiedrek. Al het andere eten lieten ze liggen.

Daarbij ontsnapten ze bij bosjes. Iedere middag als de kinderen uit school kwamen, moesten we tientallen wormen terugplaatsen. Ik, heldhaftig roepend dat wormen helemaal niet eng zijn, mijn kinderen piepend om die glibberende griezels op hun tuinpad. Ik dacht dat ik ze op deze manier kon leren dat wormen niet vies zijn en dat afval juist een nuttig product is, maar het tegenovergestelde gebeurde: ze willen nooit meer iets met wormen te maken hebben.

Na een half jaar werd het definitief stil in mijn wormenbak en uiteindelijk heb ik de inhoud over de tuin uitgestrooid. Misschien heeft één enkele worm het avontuur overleefd en kruipt die nu gelukkig onder ons gras (als de merels hem niet hebben opgepeuzeld). De rest is een stille dood gestorven.

Met de wormenbak heb ik mijn groene grenzen ontdekt. Voortaan gaat mijn afval gewoon weer in de groenbak.

PS: Interesse in mijn wormbox? Meld je dan op twitter: @spotgirl #wormbox